Biznes, polityka i dziennikarstwo potrzebują kategorycznych sformułowań, podtrzymujących porozumienie między stronami i świadczących o profesjonalizmie. Im bardziej język przypomina listę dialogową filmu sensacyjnego, tym większego twardziela może odegrać używający go mówca, a tym samym wywrzeć lepsze wrażenie i załatwić więcej!

Ustalmy na samym początku: twardziele nie pytają, ani nie zaczynają zdania od “czy”! Twardziele mówią “rozumiem, że”, a następnie stanowczo oznajmiają, jak według nich wygląda rzeczywistość. Muszą przy tym dotknąć istoty rzeczy, o której mowa, czyli wygłosić jakąś bolesną prawdę w lakoniczny i beznamiętny sposób. Kiedy kończy się takie zdanie, zapada znacząca cisza, a adresat ma tylko ułamek sekundy, aby potwierdzić albo zaprzeczyć.

“Rozumiem, że”, akcentowane na “że” zamiast na “zu”, znacząco ulepsza następujące po nim tezy i doskonale pasuje do tonu nieznoszącego sprzeciwu. Po pierwsze sugeruje, że się naprawdę rozumie. A wiadomo – kto nie rozumie, ten ćwok i amator. Po drugie, wyraża dbałość o szybkie usuwanie niejasności. Po trzecie: świadczy o inicjatywie i asertywności. Doskonałe narzędzie tortur dla apodyktycznego szefa, pragnącego upokorzyć podwładnego albo kierownika innego pionu. Rozumiem, że nie wysłałeś tego maila? Trudno powiedzieć, na czym polega niuans tej fuszerki. Może na tym, że faktów nie trzeba rozumieć, tylko je znać?

Zastępuje “czy”, “wiem, że”, “przypuszczam, że”, “o ile rozumiem”, “jak rozumiem”, “czy mam rozumieć, że”, ale przecież każde dziecko wie, że są to zwroty dla mięczaków. Prawdziwi twardziele rozumieją, że!